/ Het avontuur

Horrorverhalen met FedEx en een Bali belly (2)

De afgelopen week hebben we, naast veel nieuwe avonturen beleefd, veel contact gehad met één specifiek bedrijf: FedEx. We kregen er haast een Bali belly van. Wat dat is? Lees en huiver.

Een stelletje computernerds dat we zijn, werken we graag met meer dan één monitor. Omdat een computerscherm niet zo makkelijk in je koffer past, hebben we een vijftal schermen, plus laptophouders en ook niet onbelangrijk: de PlayStation 4, vanuit Nederland naar Indonesië gestuurd.

Zo’n pakket verzenden is nogal een ding. Ten eerste heb je een doos nodig waar alles in past en vervolgens moet je het ook nog zo zien te verschepen dat de monitors niet in duizend stukjes aankomen. Een ritje langs het bedrijventerrein in Zuid-Oost later hebben we een gigantische palletdoos en genoeg ik-verstuur-iets-breekbaars schuimpjes om het kantoor mee te vullen. De week voor ons vertrek laden we de 43 kilo zware doos de vrachtwagen van FedEx in. Bij de doos voegen we tevens een lijst met tot op de millimeter nauwkeurig wat er nou precies in de doos zit. Ieder HDMI-kabeltje staat op de paklijst.

IMG_0979-small

Nog maar een keertje ons huis want oh oh oh, wat is het toch heerlijk...

En daar gaat het in Indonesië blijkbaar mis. De lokale FedEx-agent belt op met de mededeling dat het pakket bij de douane ligt en dat we ‘oh ja’ nog 11.377.450 Indonesische Roepies moeten betalen als importheffing. Omgerekend zo’n €750, bovenop de €250 voor verzending. Goedemorgen. Meer dan duizend euro voor een paar schermen; dan hadden we ze beter hier op Bali kunnen kopen.

Letterlijk 23 mailtjes en 5 belletjes later blijkt dat FedEx het pakket als ‘zakelijk’ gemarkeerd heeft met als doel “verkoop in Indonesië”. Tja, hoewel we alles zakelijk gekocht hebben, gaan we de schermen absoluut niet verkopen en gebruiken we ze zelf. Een lulsmoes waar je U tegen zegt is nodig om het pakket ruim tweeëneenhalve week na verzending te mogen ontvangen op persoonlijke titel. Op een warme, maar druilerige zondag zegt Diederik gekscherend dat “het wel heel lekker zou zijn als we nu de PlayStation zouden hebben”. Hij is nog niet uitgesproken of we horen het hek van onze villa opengaan en zien een busje met de welbekende paars oranje letters het terrein op rijden. Hallelujah!

Net zo vervelend, maar dan op persoonlijk vlak is dat een deel van het team deze week wat hier de ‘Bali belly’ genoemd wordt, te pakken had. Een Bali belly is een welbekende voedselvergiftiging waar je best een tijdje zoet mee bent. Buikkrampen, koorts achtige taferelen en vooral veel naar toilet rennen. Niet fijn. Inmiddels is iedereen weer bijna op de been, wat maar goed is ook: dit weekend vertrekken we bijna allemaal naar Nusa Lembogan, een waanzinnig mooi eiland waar je kunt duiken & snorkelen. De beelden daarvan houd je tegoed voor ons volgende verhaal.

IMG_0407-small

Nou, valt er dan alleen maar wat te zeiken? We blijven Hollanders natuurlijk, dus ja, maar verder is het leven hier eigenlijk fantastisch. ‘s Middags tuffen we naar strand om een paar uurtjes te surfen, in het weekend pakken we de motoren voor vette roadtrips en ondertussen spelen we alle lokale warungs en hipster eetcafe’s uit. Leuke bijkomstigheid was dat Diederik afgelopen zaterdag op zondag jarig was en we dit gevierd hebben met een echte Amsterdamse DJ (Hunee) bij een vette beachclub. Home sweet home, maar dan op een tropisch oord met bijpassend heerlijk weer. Ge-niet-en.

hunee